«گلوتن» پروتئین موجود در برخی از غلات است و در غذاهای تهیه شده از گندم، جو، چاودار و تریتیکاله وجود دارد. گلوتن حتی در برخی داروها، ویتامین‌ها و محصولات آرایشی یافت می‌شود. عدم تحمل به گلوتن که به عنوان اختلالات مرتبط با گلوتن نیز شناخته می شود، با علائمی پس از خوردن غذاهای حاوی گلوتن مشخص شده و بروز می‌کند. در بیماری سلیاک، پاسخ سیستم ایمنی بدن به گلوتن باعث ایجاد سمومی می‌شود که پرزهای روده خود فرد را از بین می‌برند. پرزها برآمدگی‌های انگشت مانندی در داخل روده کوچک هستند که به جذب بهتر غذاها کمک می‌کنند. هنگامی که پرزهای روده آسیب می بینند، بدن قادر به جذب کافی مواد مغذی از غذاهای مصرفی نیست. این حالت می تواند علاوه بر درد و علائم گوارشی و خونریزی روده، منجر به سوء تغذیه و سایر عوارض جدی سلامتی، از جمله آسیب دائمی روده شود. بعضی از افراد نیز ممکن است نسبت به گلوتن حساسیت نشان داده و علائم گوارشی را تجربه کنند در حالیکه سلیاک ندارند (حساسیت به گلوتن غیرسلیاکی).

بر اساس آمار جهانی، بطور میانگین 5/0 تا ۱ درصد از جمعیت جهان درگیر بیماری سلیاک هستند. افراد مبتلا به بیماری سلیاک باید بصورت مادام‌العمر یک رژیم غذایی بدون گلوتن را رعایت کنند. این محدودیت شامل انواع نان و غلات و پاستا و … که برپایه گندم، جو، چاودار و تریتیکاله باشند می باشد.

همچنین تمام محصولات بهداشتی مانند خمیردندان، کرم های ضدآفتاب، رژلب و … که «بدون گلوتن» نباشند می توانند حساسیت و عوارضی را ایجاد کنند که بهتر است مورد استفاده قرار نگیرند.